„Цело лето ќе летам змеј!“ – весело изјави Верица пред своето другарче Витан. „Сакам мојот змеј да ги види сите неба, не само ова селско-планинско небенце-сино ќебенце“, се смешкаше девојчето дури трчаше низ полјанката со конецот од змејот во рацете.
Погледнуваше ту во змејот што вишнееше на небото, ту во Витан кој седеше под врбата и наеднаш ѝ се сврте во главата и седна. „Змејот е од тука, како и ние, и ова лето првпат ќе патува. Сакам да му го покажам светот“, му објаснуваше Верица-Верверица на Витан.
Витан гледаше како лебди невешто склопениот змеј од дојрански трски што ги донесе дедо Васе при последниот риболов. Мораше да се согласи дека змејот заслужува да лета и на други места. „А кои неба сакаш да ги види, Веричке?“ – љубопитен беше Витан. „Оние што ќе ги видам и јас, будалче“, одговори Верица. „Само ќе гледаме од различна перспектива: јас долу – тој одгоре. Прво она во градот до нашето село, кај баба Живка, па дојранското…“ „Да види од каде му се корените“, дофрли Витан. „Па да, и она во Скопје над Зоолошката градина, а и некое морско небо, но сѐ уште не знам каде ќе летуваме“, набројуваше таа. „Којзнае какви се тие неба!? И колку е убава глетката од височините на тие места. Дури посакувам да сум змеј“, рече Витан. „Или змеј или птица“- додаде Верица-Верверица. „А ти Верице, би сакала ли?“ – ја праша Витан. „Не, јас сум веќе верверичка, се пентерам по дрвја, за мене е доволно змејот што лета, тој ќе ми раскажува“.
Децата седнаа и погледнаа кон небото. Над нив змејот гордо ја мавташе разнобојната опашка, како навистина да им плетеше приказни на децата.
Сузана Мицева

